مجموعه ورّام، آداب و اخلاق در اسلام ت تنبیه الخواطر - ورام بن ابی فراس - الصفحة ٥٢٩ - عذاب قبر و سؤال نكير و منكر

عذاب قبر و سؤال نكير و منكر

براء بن عازب مى‌گويد: همراه پيامبر خدا ٦ براى تشييع جنازه مردى از انصار رفتيم، پيامبر خدا ٦ كنار قبر او نشست و سر مباركش را پايين انداخته بود، عرض مى‌كرد: بار خدايا به تو پناه مى‌برم از عذاب قبر!- سه مرتبه تكرار كرد- آنگاه فرمود: مؤمن وقتى كه رو به آخرت مى‌رود، خداوند فرشتگانى را بر او مى‌گمارد كه سيمايشان چون خورشيد مى‌درخشد و حنوط و كفن وى نيز همراه آنهاست، پس در مقابل چشمش مى‌نشينند وقتى كه روح از بدنش بيرون شد، تمام فرشتگان بين آسمان و زمين و تمام فرشتگان آسمان بر او درود مى‌فرستند و درهاى آسمان به روى او گشوده مى‌شود، و هيچ درى از درهاى آسمان نيست مگر اين كه دوست دارد روح وى از آن وارد شود، و هنگامى كه روحش بالا رفت، گويند: بار خدايا بنده‌ات فلانى است! خطاب مى‌رسد: او را برگردانيد تا به او نشان دهم نعمتهايى را كه برايش آماده ساخته‌ام كه من به او وعده داده‌ام! «از آن آفريديم شما را و بدان باز مى‌گردانيم، و بار ديگر از آن شما را بيرون مى‌آوريم»[١] و او صداى پاى تشييع‌كنندگان را مى‌شنود آن هنگامى كه برمى‌گردند تا اين كه فرشتگان الهى مى‌پرسند: اى انسان پروردگارت كيست؟

پيامبرت كيست؟ و امامت كيست؟ جواب مى‌دهد: خداى يكتا پروردگار من است، و محمّد ٦ پيامبر و على (ع) امام من و يك يك امامان را مى‌شمرد. فرمود:

آن دو فرشته با صداى بلندى او را وامى‌گذارند و اين آخرين خطرى است كه متوجه‌

[١] طه، آيه ٥٧.