مجموعه ورّام، آداب و اخلاق در اسلام ت تنبیه الخواطر - ورام بن ابی فراس - الصفحة ١٦١ - سرزنش ديگران

چنين كسى داستان مردى است كه در قرآن آمده است: «... از بارهاى گناه آنان كه گمراه مى‌كنند ايشان را بدون علم و آگاهى، آگاه باشيد كه آنان بد بارى را حمل مى‌كنند.» (٩٣) حضرت عيسى (ع) مى‌گويد: چگونه مى‌تواند از اهل علم به حساب آيد آن كسى كه او را به آخرت دعوت مى‌كنند، ولى او رو به دنياست، و به آنچه برايش زيان بخش است بيشتر دلبستگى دارد تا به آنچه سودمند است.

يكى از بزرگان مى‌گويد: دو دسته عالم داريم: يك دسته، عالم دنيا و دسته ديگر، عالم آخرت، اما عالم دنيا، علمش، همه جا زبان زد است و عالم آخرت، علمش پوشيده از ديگران است، شما از عالم، آخرت پيروى كنيد.

بدترين عالمان كسانى هستند كه با پادشاهان همنشينند، و بهترين شاهان كسانى هستند كه با عالمان مجالست دارند.

لقمان (ع) مى‌فرمايد: با دانشمندان مجالست كن، و يا با زانو زدن در محضرشان، مزاحم آنان باش! زيرا خداوند دلها را به نور حكمت زنده مى‌كند، چنان كه بارانهاى تند زمين را زنده مى‌كند.

ابن مسعود وقتى كه طالبان علم را مى‌ديد، مى‌گفت: آفرين بر شما! چشمه‌ساران حكمت، و چراغهاى تاريكى، لباسها ژنده، اما دلها تازه، گلهاى خوشبوى هر قبيله.

همو گفته است: خداوند اين قرآن را نازل كرده است تا در آن بينديشيد، و بدان عمل كنيد، امّا گروهى خواندنش را به جاى عمل گرفته‌اند، مثلا مردى مى‌گويد من قرآن را از اول تا آخر- بدون اينكه يك حرف بيندازم- تلاوت كردم، و حال اينكه به خدا سوگند كه او همه قرآن را انداخته است! عيسى (ع) براى حواريّون غذايى فراهم كرد، و پس از آنكه آنان غذا را خوردند، حضرت عيسى (ع) خود دست آنها را شست، عرض كردند: اى روح خدا ما خود سزاوارتر از شما بر اين كار بوديم، فرمود: من اين كار را كردم تا شما هم‌