مجموعه ورّام، آداب و اخلاق در اسلام ت تنبیه الخواطر - ورام بن ابی فراس - الصفحة ٣٩٣ - آفت خودپسندى

آفت خودپسندى‌

بدان كه آفتهاى خودپسندى فراوان است، زيرا كه خودپسندى انگيزه خودخواهى مى‌شود، چه آن يكى از عوامل خودخواهى است، همان طورى كه قبلا گفتيم، از خودپسندى، خودخواهى، و از خودخواهى، آفات زيادى پديد مى‌آيد كه بر كسى پوشيده نيست! اين خودپسندى است نسبت به مردم؛ امّا نسبت به خدا، خودپسندى، باعث فراموشى گناهان و ساده گرفتن آنها مى‌شود، در نتيجه انسان به بعضى از گناهان توجّه نمى‌كند، و آنها را ترك نمى‌گويد، و به فراموشى مى‌سپارد، و آنچه را هم كه مورد توجه قرار مى‌دهد، كوچك مى‌شمارد و اهميّت نمى‌دهد، در نتيجه براى جبران و تلافى آنها كوشش نمى‌كند، بلكه گمان مى‌برد كه خداوند از آنها مى‌گذرد! امّا عبادات و اعمال خود را بزرگ مى‌شمارد، دلخوش است، و بر خدا به خاطر انجام آنها منّت دارد و نعمتهاى الهى از قبيل حيات، قدرت، و امكانات عبادت را فراموش مى‌كند. وقتى هم كه خود پسند شد از ديدن آفات كور مى‌شود، و هر كس آفات عمل را دور نكند، بيشتر تلاشش تباه و بيهوده است، زيرا اعمال ظاهرى هر گاه خالص از شوائب نباشد كم فايده است و موقعى آفات دور مى‌شود، كه ترس و بيم از عذاب بر انسان چيره شود، نه خود پسندى.

آدم خودپسند، به خود مغرور است و تصوّر مى‌كند كه در نزد خدا مقامى دارد، و خود پسندى او را وادار مى‌كند تا خود را ستايش و تعريف كند و به فكر و