بلكه براى آن است كه بهره خود را از كرامت من، فراوان، برگيرند، من اوليايم را به خوارى و خشوع و ترس و به آنچه در دلهاى آنها استوار است، و در بدنها ظاهر مى‌شود- جامه‌هايى كه مى‌پوشند، و لباسهايى كه از رو به تن مى‌كنند، و باطنشان كه خود مى‌دانند، و راه نجاتى كه بدان وسيله رستگارند، و درجاتى كه آنان آرزوى آن را دارند، و بزرگواريى كه بدان مى‌بالند، و چهره‌اى كه با آن شناخته مى‌شوند- مى‌آرايم. پس هر گاه آنان را ديدى، در مقابلشان تواضع كن و به قلب و زبان در برابر آنها فروتن باش. و بدان كه هر كس، يكى از اولياى مرا بترساند، با من اعلان جنگ كرده است، و من روز قيامت انتقام او را مى‌گيرم.

يكى از دانايان مى‌گويد: روزها چون تيرها و مردم هدفهايى هستند، و روزگار هر روز با تيرى شما را هدف‌گيرى مى‌كند، و به وسيله شب و روزش از پا درمى‌آورد، تا آنجا كه همه اعضاى بدن را از هم جدا مى‌كند پس كدام تندرستى براى تو باقى مى‌ماند وقتى روزها و شبها چون تير با شتاب بر بدنت وارد مى‌شوند! اگر نقصانى كه از دست روزها، به تو مى‌رسد، آشكارا بود، از فرارسيدن هر روز به وحشت مى‌افتادى، و مى‌خواستى تا ساعتهاى كمترى بر تو بگذرد، و لكن تدبير الهى بالاتر از نظر و خواست تو است، و با فراموش كردن بديهاى دنيا، طعم لذّتهاى آن درك مى‌شود، در صورتى كه دنيا در كام دانا از زهر تلختر است، توصيف‌كنندگان دنيا از روى كردار ظاهر دنيا عيبهاى آن را گوشزد كرده‌اند، و آنچه از عجايب دنيا مى‌بينى بيش از مواعظ و پندهايى است كه در پيرامون تو است، پس ما بايد از خداوند طلب كنيم كه راه كمال را به ما نشان دهد.

عمر بن عبد العزيز در ضمن خطبه‌اى مى‌گفت: اى مردم شما براى چيزى آفريده شده‌ايد كه اگر آن را باور داريد، پس معلوم مى‌شويد كه نادانيد و اگر باور نداريد، پس شما در هلاكتيد، همانا شما براى جهان ابدى آفريده شده‌ايد. امّا شما را از سرايى به سراى ديگر منتقل مى‌كنند، پس براى آنجا كه منتقل مى‌شويد و هميشگى است كار كنيد. بر خردمندان و اهل فهم و ادب و معرفت لازم است كه‌