مجموعه ورّام، آداب و اخلاق در اسلام ت تنبیه الخواطر - ورام بن ابی فراس - الصفحة ٢٠ - احاديث و مواعظ متفرقه

مى‌گويد: وقتى كه ابو درداء آمد به سلمان خوش آمد گفت و براى او غذايى حاضر كرد، سلمان رو به او كرد و گفت: خودت هم غذا ميل كن، او گفت: من روزه دارم، و تو را قسم مى‌دهم كه بايد غذا بخورى. سلمان گفت: تا تو غذا نخورى من نمى‌خورم، سلمان آن شب را پيش وى ماند، وقتى كه شب هنگام فرا رسيد، ابو درداء براى انجام نافله برخاست، سلمان او را نگهداشت و فرمود: اى ابو درداء پروردگارت به تو حقى دارد، جسمت بر تو حقّى دارد، خانواده به تو حقى دارند، بنا بر اين روزه بگير و افطار كن، نماز بخوان، بخواب، و حق هر كسى را به خودش بده. ابو درداء خدمت پيامبر ٦ آمد، آنچه سلمان گفته بود به عرض پيامبر رساند، پيامبر ٦ نيز سخن سلمان را مورد تأييد قرار داد.

عمر بن عبد العزيز به يكى از كاركنانش نوشت: تو را به تقواى الهى سفارش مى‌كنم، هر چند گوينده آن زياد و عمل‌كننده به آن اندك است.

از ابن عباس- خدايش از او راضى باد- نقل است كه مى‌گفت:

خداوند به حضرت داود (ع) وحى كرد؛ به ستمگران بگو! آنها مرا ياد نكنند، زيرا بر من حق است كه هر كس مرا ياد كند، من هم او را ياد كنم و ياد كردن من آنها را، به اين ترتيب است كه آنان را از رحمت خود دور سازم.

پيامبر ٦ فرمود: «از آتش دوزخ بپرهيزيد، اگر چه به نصف خرمايى باشد (٤)».

از آن بزرگوار پرسيدند: چه كسى در قرآن خواندن خوش‌صداتر است؟

فرمود: «آن كسى كه هر گاه آواى قرآن خواندن او را مى‌شنوى ببينى كه او خود، خداترس است (٥).» و هم از آن گرامى است كه فرمود: «هر كس از روى ناآگاهى فتوا دهد، فرشتگان آسمانها و زمين او را لعن كنند. (٦)» و از آن حضرت نقل كرده‌اند كه فرمود: «هيچ چيز بهتر از زن صالحه، به كسى نداده‌اند، آن زنى كه ديدنش باعث شادى همسر گردد، و اگر سوگندش‌