مجموعه ورّام، آداب و اخلاق در اسلام ت تنبیه الخواطر - ورام بن ابی فراس - الصفحة ١١٠ - طمع و امثال آن

طمع و امثال آن‌

ابن عباس- خدايش خشنود باد- مى‌گويد: رسول خدا فرمود: «براستى سنگ صاف صيقلى كه پاى دانشمندان روى آن مى‌لغزد، طمع است.» (١) و از آن بزرگوار نقل كرده‌اند كه به انصار فرمود: «همانا شما در هنگام قناعت، به فزونى مى‌رسيد، و موقع طمع كاستى مى‌يابيد.» (٢) على (ع) مى‌فرمايد: «بيشترين مغلوبيّت و تباهى عقول در موارد جلوه‌گاه طمع است.» (٣) بردگان سه دسته‌اند: بنده آزاد، و بنده شهوت و بنده طمع. (٤) هر كس مايل است، در دوران زندگيش آزاد زندگى كند، پس نبايد طمع را در دلش جا دهد. (٥) كعب، عبد اللَّه بن سلام را ديد، گفت: صاحبان دانش چه كسانى هستند؟ جواب داد: كسانى كه به علم خود عمل كنند.

گفت: پس چه چيز باعث زدودن علم از دل علماء پس از فراگيرى‌شان مى‌شود؟ جواب داد: طمع و آزمند نفس، و عرض نياز به مردم، از خدمت حرص و طمع دورى كن، كه حريص آسايش ندارد.

به اسكندر گفتند: چه چيز باعث خوشنودى در دنياست؟ گفت: راضى بودن به آنچه نصيب شده، پرسيدند: چه باعث غم و اندوه دنياست؟ جواب داد:

حرص و آز.