مجموعه ورّام، آداب و اخلاق در اسلام ت تنبیه الخواطر - ورام بن ابی فراس - الصفحة ٣٥٧ - جواز پنهان داشتن گناهان و كراهت مطلع ساختن مردم از آنها

خود جمع كرده است و خيلى بدتر است از كسى كه گناهش را پنهان مى‌دارد و از ديگران شرم مى‌كند، جز اين كه اين شرم با رياكارى توأم، و با اشتباه بزرگى آميخته شده است كه كمتر آدمى، مى‌تواند آنها را تفكيك كند. بلكه حيا خلقى است برخاسته از طبعى والا و شرم داشتن از خدا بسى والاتر از شرم و حياى از مردم است، خداوند متعال فرموده است: «بلكه آدمى از خويشتن آگاه است (٥).» بنا بر اين لازم است كه آفت عبادت ريائى شناخته شود. و هيچ گناهى بزرگتر از رياكارى نيست زيرا آن، انگيزه خشم خدا، كيفر و عذاب، و زبونى دنيوى است، آنجا كه روز قيامت در حضور مردم ندا در دهند، اى تبهكار! اى گمراه و اى رياكار! آيا شرم نكردى آنگاه كه طاعت خدا را به بهاى متاع دنيا از دست دادى و علاقه مردم را خواستى امّا اطاعت خدا را به مسخره گرفتى، و به قيمت دشمنى با خدا خود را محبوب مردم كردى. و با زشتى نزد خدا خود را براى مردم، جلوه دادى و به بهاى دورى از خدا، خود را به مردم نزديك كردى و با خشم خدا، خوشنودى مردم را كسب كردى، آيا كسى از تو پستتر نزد خدا هست؟! پس اگر بنده‌اى در اين وضعيت اندكى بينديشد، و در برابر آنچه از بندگان خدا عايدش مى‌شود، و در دنيا پيش آنها جلوه مى‌كند، از دست دادن اجر و پاداش عملش را در نظر بگيرد، از ريا كارى دست بر مى‌دارد و بسا كه يك عمل اگر- فقط براى خدا باشد- باعث سنگينى ثواب او در ميزان سنجش اعمال مى‌شود، امّا اگر با رياكارى همان عمل فاسد شود، به كفّه گناهان منتقل مى‌شود و آن را سنگين‌تر مى‌كند و او را سرازير آتش مى‌سازد. اگر هيچ چيز در رياكارى نبود جز همين دگرگونى پاداش عمل خوب به كيفر، براى شناخت ضرر و زيان ريا بس بود. در صورتى كه اگر ريا نبود، او با اين يك حسنه به مقام والايى نزد خدا، در رديف انبيا و صديقين نائل مى‌شد و حال اين كه به سبب ريا آن عمل نيكو از نامه اعمالش پاك شده و او به جمع تبهكاران باز مى‌گردد.