مجموعه ورّام، آداب و اخلاق در اسلام ت تنبیه الخواطر - ورام بن ابی فراس - الصفحة ٦٩ - بوهاى خوش و عطريات

بوهاى خوش و عطريّات‌

و آنچه در باره بوى خوش و انواع بوهاى خوش و استفاده و استعمال بوى خوش آمده است.

انس بن مالك از قول سليم نقل مى‌كند: پيامبر خدا ٦ روزى بر ما وارد شد و نشست، و خواب قيلوله را نزد ما ماند و عرق كرد، مادرم شيشه‌اى آورد، طورى قرار داد كه عرق پيامبر ٦ ميان آن شيشه مى‌چكيد، تا پيامبر ٦ از خواب بيدار شد و فرمود: اى امّ سلمه! اين چه كارى است كه مى‌كنى؟ عرض كرد: اين عرق تو است كه ما او را با بوهاى خوشى كه داريم مخلوط مى‌كنيم و آن از خوشبوترين عطرهاست. بعضى نقل كرده‌اند كه گفت: اميدواريم باعث بركت باشد، پيامبر ٦ فرمود: درست گفتى. (١) از عايشه نقل كرده‌اند كه گفت: وقتى كه پيامبر ٦ محرم بود، بر او مى‌نگريستم گويى برقى خوشبو در فرق سر او مى‌ديدم! گويند: ابن عباس- خدايش از او راضى باد- بدنش را با مشك معطر مى‌كرد، و هر گاه از راهى مى‌گذشت، مردم مى‌گفتند: ابن عباس، از اينجا عبور كرده است يا مشك گذر كرده است؟ پيشينيان، شب هنگام كه براى عبادت قيام مى‌كردند، جلو محاسنشان را با بوى خوش معطر مى‌كردند و اين عمل را مستحب مى‌شمردند.

گفته‌اند: شخص بدكار پليد است هر چند كه به عطردان فرورفته باشد.