مجموعه ورّام، آداب و اخلاق در اسلام ت تنبیه الخواطر - ورام بن ابی فراس - الصفحة ٨٤ - آداب سير و سفر، وداع خانواده، و بازگشت از سفر

چه قدر زشت است كوتاهى در دوران نوجوانى، چه رسد به آن وقتى كه پيرى بر سر انسان سايه افكند. (٢٥) از پيامبر ٦ رسيده است كه خداوند مى‌فرمايد: «موى سفيد پيرى، نور من است، زيبنده من نيست كه نورم را به آتشم بسوزانم.» (٢٦) عيسى (ع) هر گاه به جوانها برخورد مى‌كرد، به آنها مى‌گفت: بسا زراعتى كه به درو نمى‌رسد، و هر گاه به پيرمردها گذر مى‌كرد، مى‌گفت: زراعت، وقتى كه برسد انتظارى نيست جز اينكه درو شود.

يكى از بزرگان در حديث مرفوعى مى‌گويد: جوانى لذّت دنيا و بازيچه‌هاى آن را ترك نمى‌كند، و با وجود جوانيش به استقبال اطاعت از اوامر الهى نمى‌رود، مگر اينكه خداوند به او پاداش هفتاد تن از صديقان را مرحمت مى‌كند. خداوند متعال مى‌گويد: اى جوانى كه تو جوانى خود را در راه من صرف كرده، و خواسته‌هاى خود را ترك كرده‌اى، تو در پيشگاه من هم چون برخى از فرشتگان منى.

حضرت ايوب (ع) مى‌فرمايد: خداوند حكمت را در دل كوچك و بزرگ مى‌كارد، پس اگر خدا بنده‌اى را در نوجوانى حكيم قرار داد در نزد حكما، كمى سنّ او، از مقامش نمى‌كاهد، و نور كرامتى را كه خداوند به او مرحمت كرده است، مشاهده مى‌كنند.

بعضى از بزرگان گفته‌اند: هرگز بزرگى آبى براى آشاميدن نطلبيده كه كوچكى پيش از او آشاميده باشد مگر اينكه چشمه‌اى از چشمه‌ها خشكيده است.

يكى از دانايان مى‌گويد: با هواى نفستان مبارزه كنيد، همچنان كه با دشمنانتان پيكار مى‌كنيد، و بعد اضافه كرد: چه دشوار است بريدن از هوا و هوس براى بزرگسال.