مجموعه ورّام، آداب و اخلاق در اسلام ت تنبیه الخواطر - ورام بن ابی فراس - الصفحة ٥١٩ - سخن عارفان كنار جنازهها و در گورستان

دفن شد.

پس كجاست آنچه را كه از طبّ او توصيف مى‌كردند و كاردانى او در آب، آن همه درك و بينش او؟

زنهار! آن كه از خود نتواند دفاع كند هرگز از ديگرى نمى‌تواند خطرى را دفع كند (٨)؟ و بر سر قبرى اين نوشته را ديدم:

اى مردم من هم آرزويى داشتم امّا اجل دست مرا از آن كوتاه كرد.

من تنها نيستم كه امروز تنها به سر مى‌برم همه به چنين جايى منتقل مى‌شوند.

پس بايد از خداى بزرگ بترسد آن كه خداوند بر او امكان انجام كارى را داده است. (٩) اشعارى كه بر سر قبرها نوشته شده است از آنرو است كه ساكنان آن قبور پيش از مرگ از عبرت و پندگيرى كوتاهى كرده‌اند. و بيدار آن كسى است كه به قبر ديگران نگاه كند و جاى خود را، پشت سر آنها ببيند و بداند كه دير يا زود به آنها خواهد پيوست، و بايد بداند كه اگر او يك روز از ايّام زندگيش را بر آنها عرضه كند كه خود بيهوده تلف كرده است، هر آينه آن يك روز براى ايشان از تمام هستى دنيا پرارزشتر خواهد بود، چون ايشان ارزش عمل را مى‌دانند و حقيقت كارها بر آنها فاش شده است، آنها حسرت يك روز عمر را مى‌برند كه كوتاهى و كمبود خود را جبران كنند و خود را از مجازات و كيفر نجات بخشند، و مقام خود را بالا ببرند و اجر خود را بيشتر كنند؛ آنها پس از گسستن رشته عمر قدر و قيمت عمر را مى‌دانند و حسرت آنها براى ساعتى از عمر است در حالى كه تو آن ساعت را در اختيار دارى و شايد تو ساعتها در اختيار دارى كه آنها را بيهوده تلف مى‌كنى، پس توجه كن اگر بهره‌گيرى نكنى از ساعتهاى عمرت با اقدام به كار نيك- پس از بيرون شدن اختيار كار از دستت- حسرت مداوم براى تلف‌