إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢٩٣ - باب سى و ششم در فضيلت سپاسگزارى خداى تعالى است

چند روزى بيش درنگ نكردم خدا روزى بمن بخشيد كه از آن قرضم را پرداختم و امر زندگى زن و بچه‌ام را اصلاح كردم و ستايش سزاوار پروردگار است.

باب سى و ششم در فضيلت سپاسگزارى خداى تعالى است‌

خداى تعالى ميفرمايد: «وَ اشْكُرُوا لِي وَ لا تَكْفُرُونِ‌»[١] و سپاسگزارى كنيد مرا و ناسپاسى مكنيد و نيز خداى سبحان فرموده «لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ‌»[٢] اگر سپاسگزارى كنيد نعمتم را براى شما فراوان كنم و فرموده: «وَ مَنْ يَشْكُرْ فَإِنَّما يَشْكُرُ لِنَفْسِهِ وَ مَنْ كَفَرَ فَإِنَّ اللَّهَ غَنِيٌّ حَمِيدٌ»[٣] و آن كس كه سپاسگزارى كند جز اين نيست كه بر خود سپاسگزارى ميكند و آن كس كه ناسپاس باشد.

پس همانا خدا بى‌نياز است و ستوده. ازين كفران در آيه اراده مى‌شود انكار كردن نعمت خدا، و حقيقت شكر و سپاسگزارى اين است كه بنده اقرار به نعمت دهنده‌ى نعمت كند و روايت شده خدا بحضرت داود پيغمبر وحى فرستاد كه سپاسگزارى كن مرا بطورى كه حق نعمت مرا ادا كنى.

سپس داود عرضكرد: خدايا چگونه ترا سپاسگزارى كنم كه حق سپاسگزارى تو ادا شود در صورتى كه خود آن سپاسگزارى نعمتى از نعمت‌هاى تو است كه باز احتياج به سپاسگزارى دارد؟ خطاب رسيد: بهمين كلامت حق سپاس‌گزارى مرا ادا كردى. زيرا

[١] بقره ١٥٢

[٢] ابراهيم ٧

[٣] لقمان ١١