إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٩ - باب اول اندرزهاى قرآن

بَعِيداً وَ يُحَذِّرُكُمُ اللَّهُ نَفْسَهُ وَ اللَّهُ رَؤُفٌ بِالْعِبادِ[١] روزى كه مى‌يابد هر كسى كرده‌هاى خوب و بد خويش را حاضر دوست دارد كه بين او و كرده‌هايش فاصله‌اى دور باشد و خدا شما را از خودش مى‌ترساند و او نسبت ببندگانش مهربان است‌ يَوْمَ تَرَوْنَها تَذْهَلُ كُلُّ مُرْضِعَةٍ عَمَّا أَرْضَعَتْ وَ تَضَعُ كُلُّ ذاتِ حَمْلٍ حَمْلَها وَ تَرَى النَّاسَ سُكارى‌ وَ ما هُمْ بِسُكارى‌ وَ لكِنَّ عَذابَ اللَّهِ شَدِيدٌ[٢] روزى كه مى‌بينى هر شير- دهنده‌اى از بچه خود غافل است و مينهد هر صاحب حمل و بارى بار خويش را و ميبينى مردمان را مست در حالى كه مست نيستند ولى عذاب خدا سخت است.

يَوْماً يَجْعَلُ الْوِلْدانَ شِيباً السَّماءُ مُنْفَطِرٌ بِهِ كانَ وَعْدُهُ مَفْعُولًا[٣] روزى كه كودكان پير شوند، آسمان در آن روز شكافته شود وعده پروردگار انجام شود، بندگان خدا بترسيد از آن روزى كه موى كودكان سفيد مى‌شود مردان مست گردند، بارداران بار خويش را فرونهند يَوْمَ تَبْيَضُّ وُجُوهٌ وَ تَسْوَدُّ وُجُوهٌ‌ روزى كه صورتهائى سپيد و صورتهائى سياه مى‌شود.

يَوْمَئِذٍ يَصْدُرُ النَّاسُ أَشْتاتاً لِيُرَوْا أَعْمالَهُمْ فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ خَيْراً يَرَهُ وَ مَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُ‌[٤] روزى كه مردم پراكنده برگردند تا پاداش كارهاى خويش را ببينند پس هر كس باندازه ذره‌اى عمل خوب داشته باشد پاداش آن را مى‌بيند و اگر هم باندازه ذره‌اى عمل بد داشته است كيفر و مجازاتش را ميبيند.

[١] آل عمران ٢٨.

[٢] حج ٢.

[٣] مزمل ١٨.

[٤] زلزال ٦.