إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٦ - باب اول اندرزهاى قرآن

وَ وُضِعَ الْكِتابُ فَتَرَى الْمُجْرِمِينَ مُشْفِقِينَ مِمَّا فِيهِ وَ يَقُولُونَ يا وَيْلَتَنا ما لِهذَا الْكِتابِ لا يُغادِرُ صَغِيرَةً وَ لا كَبِيرَةً إِلَّا أَحْصاها[١] و نامه عمل تبه‌كاران در مقابلشان نهاده مى‌شود پس مى‌بينى آنان را ترسندگان از چيزهائى كه در آن نامه است و ميگويند واى بر ما اين چه نامه‌اى است كه عمل كوچك و بزرگ من در آن فروگذار نشده.

خداى تعالى تكرار فرموده است يادآورى روز رستاخيز را در جاهاى بسيارى و سوره‌اى در قرآن كمتر پيدا مى‌شود كه يادى در آن سوره از آن روز نشده باشد بواسطه اينكه اين يادآورى قيامت رساتر باشد در ترساندن مردم و پافشاريش بيشتر باشد در واجب بودن حجت بر مردم و نيز وسيله بينائى و مهربانى بر آنان باشد از جهت ترساندن و پوزش طلبيدن بسوى آنان و نيز پند و اندرزيست مر ايشان را پس دور انديشى آن روز را كنيد و دلها را براى آن روز مهيا كنيد بى‌خبران نباشيد زيرا كه خداى تعالى ميفرمايد: أَ فَلا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ أَمْ عَلى‌ قُلُوبٍ أَقْفالُها[٢] آيا آيات قرآن را انديشه نميكنند يا آنكه بر دلهايشان قفلها است.

پس اى برادر آگاه شو به وسيله دور انديشى و فكر و بينائى و اندرز و عبرت گرفتن زيرا رسول اكرم فرموده است: كه فتنه‌ها و آشوبهاى تاريك‌كننده مانند پاره‌هاى شب بيايد شما را، عرضكردند اى رسول خدا در آن هنگام رهائى مردم از فتنه‌ها در چيست؟ فرمود:

بر شما باد به قرآن زيرا هر كس قرآن را رهنماى خويش قرار دهد قرآن‌

[١] كهف ٤٧.

[٢] محمد ٢٦.