إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢٣٩ - باب بيست و چهارم - پيكار در راه خدا

امامان از اهل بيت آن پيغمبر باشد.

و حضرت امير المؤمنين ٧ فرموده: هيچ مؤمنى روز و شب را سپرى نميكند مگر اينكه نفسش در پيش او متهم است به گمانهاى بد و او را بشك و ترديد مى‌اندازد.

گفته شده كه مردى در بنى اسرائيل خوابش برد و نماز شبش را نخواند چون از خواب بيدار شد نفسش را نكوهش و ملامت كرد و گفت غفلت من از نماز شب از طرف تو است زياد روى تو مرا از عبادت پروردگار محروم كرد.

پس خدا بموسى وحى فرستاد كه به بنده‌ى ما بگو من بواسطه‌ى نكوهش تو نفست را پاداش صد سال عبادت بتو عطا كردم و سزاوار است براى خردمند كه با نفسش بجنگد بواسطه قيام كردن بحقوق خدا و طى كردن راه سلامتى زيرا كه خداى فرموده است:

«وَ الَّذِينَ جاهَدُوا فِينا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنا»[١] آنان كه در راه ما با نفس خود جنگيدند ما آنها را براه خود راهنمائى مى‌كنيم.

و هر كس اراده دارد كه از شر شيطان سالم بماند پس بايد با نفسش بجنگد و از او مانند يك شريك بازجوئى كند و حسابش را برسد و چقدر نيكو فرموده است ابو ذر در گفته‌ى خويش كه خدا بهترين چيزى كه به بنده‌اش عطا فرموده اين است كه در مبارزه‌ى با نفس نفسش را ناراحت كند و زجر دهد فرمانش را در دست گيرد باو امر و نهى كند.

[١] عنكبوت ٦٩.