إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢٤٢ - باب بيست و پنجم - ستايش گوشهنشينى

درين گوشه‌گيرى و اندك نمودن ارتباطهاى دنيائى است و شر دنيا و آخرت در بسيارى رفت و آمد با مردم است و گوشه‌نشينى ريشه‌ى تمام خوبيهاست.

و بعضى از بزرگان گفته‌اند كه يكى از امامان را در خواب ديدم كه ميفرمود: گوشه‌نشينى و دورى از مردم نعمتى است كه مردم از آن ابا و امتناع ميكنند و رياست بلائى است كه مردم آرزوى آن را دارند و ثروت فتنه ايست كه تمام مردم آرزوى آن را ميكنند و نيازمندى و فقر نگهدارنده ايست كه تمام آن را دشمن دارند و مرض ريزاننده‌ى گناه است كه تمام مردم از آن روگردانند و مرد اختيارش دست خودش باشد تا زمانى كه معروف نشده پس زمانى كه معروف شد اختيارش دست ديگرى است.

و حضرت امير المؤمنين ٧ به كميل بن زياد نخعى فرمود گوشه‌گيرى اختيار كن خويش را مشهور مگردان و شخصيت خود را از مردم پنهان بدار نام خود را بر سر زبانها مينداز بياموز و عمل كن، خاموش باش كه سلامت بمانى خوبان را شاد و شادمان كن گرچه فاجران خشمگين شوند و با كى بر تو نيست هر گاه احكام دين خويش را آموختى مردم ترا نشناسند يا تو آنان را نشناسى.

و هر كس هميشه دلش در فكر و انديشه و زبانش بذكر خدا مشغول باشد خدا دلش را از ايمان و رحمت و حكمت و نور پر كند و همانا انديشه كردن و عبرت گرفتن از ديگران از دل مؤمن سخنان حكمت آميز بيرون آورد كه دانشمندان ميشنوند خوشنود ميشوند و