إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٣٣١ - باب چهل و سوم - ستايش جود و بخشش

زيرا كه اينها از صفات و خوى دوستان خداست و اين صفات ريشه نجاتست و سبب قرب بخداست نبى اكرم صلّى اللَّه عليه و اله فرموده سخاوت درختى است از درختهاى بهشت هر كس بشاخه‌اى از آن بچسبد نجات پيدا كرده است.

جبرئيل گفته است كه خداى فرموده است اين است دينى كه من اختيار كردم براى خودم و آن را حسن خلق و سخاوت اصلاح ميكند تا آنجا كه قدرت داريد اين دو صفت را دارا باشيد.

و نيز حضرت رسول فرمود كه خدا سخاوت را فطرى دوستانش قرار داد عرضكردند اى رسول خدا كداميك از اعمال نيك از همه برتر است فرمود سخاوت و خوشخوئى آن دو را دارا باشيد تا بهره‌مند گرديد.

و نيز آن حضرت فرمود كه روزى بسوى سخاوتمند تندتر ميرود از كاردى كه بگلوى شتر ميرود خداوند بكسى كه بر ديگران غذا ميخوراند بر فرشتگانش مباهات و فخر ميكند و نيز فرمود دو صفت است كه خدا آن دو را دشمن دارد يكى بخل‌ورزيدن و ديگر زشتخوئى و خدا اين صفات را درين آيه‌ى شريفه جمع كرده چنانچه ميفرمايد «وَ مَنْ يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ‌»[١] و آنكه نگه داشته شود از بخل نفسش پس ايشان رستگارانند.

و روايت شده كه فرزندان عبد اللَّه بن جعفر بن ابى طالب او را نكوهش كردند در باره بخشش زياد او فرمود كه اى فرزندان من‌

[١] حشر ٩.