إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٤٦٧ - باب پنجاه و چهارم پرسشهاى پيغمبر

ميگويند.

يا احمد همانا در ميان اهل دنيا نادانى فراوانست براى آموزگاران كوچكى و فروتنى نميكنند آنان پيش خودشان دانشمندانند و در پيش عارفان احمقانند.

يا احمد همانا اهل خير و آخرت صورتهايشان لاغر و شرمشان زياد، حمقشان اندك، نفعشان بسيار، نيرنگشان اندك، مردم از آنان در آسايش و نفسشان در اذيت و زحمت سخنانشان با ادب و متانت نفس‌هايشان را بازجوئى كنند نفس خود را بزحمت اندازند چشمشان بخوابد ولى دلهايشان بيدار باشد، چشمشان گريان دلشان بذكر خدا سرگرم باشد هر گاه مردم در شمار بيخبران نوشته شوند آنان در زمره‌ى ذاكرين نوشته شوند در آغاز هر نعمتى ستايش خدا كنند و در پايان آن سپاسگزارى ميكنند دعاى آنان مستجاب و به سخنانشان توجه مى‌شود، فرشتگان بوجود آنان شاد ميشوند و دعايشان در زير حجابهاست.

دوست دارد پروردگار كه سخنانشان را بشنود آنچنان كه مادر سخن گفتن فرزندش را دوست دارد آنى از ياد خدا غافل نيستند، بفكر غذاى زياد يا سخن گفتن بسيار يا لباسهاى فراوان نيستند مردم در نظرشان مانند مردگانند و خدا در پيش آنان زنده و كريم است كه دور انديشان او را بكرمش ميخوانند و هر كس بآنان رو بياورد با وى مهربانى ميكنند دنيا و آخرت در نظر آنان يكسان است.

يا احمد ميدانى پارسايان در پيش من چه مقامى دارند؟ عرض‌