إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٣٩٣ - باب چهل و نهم - ستايش ادب

در باره‌ى علم انديشه ميكنند فكر آنان مساوى مى‌شود با ثواب روزه گرفتن و درس دادن آن مساوى عبادت شبهاست، بواسطه علم خدا پرستش مى‌شود، بواسطه علم پيوند خويشاوندى مى‌شود و حلال و حرام شناخته مى‌شود، علم پيشوا و عمل پيرو اوست خدا به خوشبختان الهام ميكند و بدبختان را از آن محروم مى‌نمايد خوشا بحال آنان كه از بهره‌ى علم محروم نمى‌شوند.

و از حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و اله روايت شده كه دانشمند در ميان مردم نادان مانند زنده‌ايست كه در ميان مردگانست و همانا براى طالب علم تمام موجودات طلب آمرزش ميكنند طلب كنيد علم را كه سبب تقرب بين شما و خداى عز و جل مى‌شود و همانا طلب علم بر هر مسلمانى واجب است و فرمود هر گاه روز قيامت شود مداد علما با خون شهيدان سنجيده مى‌شود پس مداد علما برترى پيدا مى‌كند بر خون شهيدان.

و فرمود عملى براى مرد بعد از بپا داشتن واجبات بهتر از آشتى دادن بين مردم نيست كه نيتش خير است و خير را هم ميگويد و نيز فرموده است كه بر شما باد بحفظ سنت من پس عمل در سنت بهتر است از عمل فراوان در بدعت.

و نيز فرمود كه هر كس عالم را كوچك شمارد مرا كوچك شمرده و هر كس مرا كوچك شمارد كافر است و فرمود از جبرئيل پرسيدم از حال علما گفت اينان چراغهاى امت تواند در دنيا و آخرت خوشا بحال كسى كه ايشان را بشناسد و دوست دارد ايشان را واى‌