إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٤٤٤ - باب پنجاه و دوم - احاديث برگزيده

و رسول خدا فرموده است كه وارد بهشت نميشود كسى كه باندازه‌ى خردلى كبر در دلش باشد و وارد آتش نميشود كسى كه باندازه خردلى در دلش ايمان باشد و نيز رسول خدا فرمود كه همانا خداى تعالى ميفرمايد كبريائى و بزرگى و خودستائى سزاوار من است و بس هر كس با من در يكى از اين دو برابرى كند او را در آتش مى‌افكنم.

و از نبى اكرم روايت شده كه فرمود: هر كس از امت من كوشش كند در ترك شهوتى از شهوتهاى دنيا سپس آن را از ترس خدا ترك نمايد خداوند او را از ترس و بيم روز قيامت در امان دارد و او را وارد بهشت كند.

و از نبى اكرم روايت شده كه فرمود هر كس پسر بچه‌اى را از روى شهوت ببوسد خداوند او را يك هزار سال در آتش عذاب ميكند و هر كس با او لواط كند بوى بهشت را نشنود در صورتى كه بوى بهشت از فاصله پانصد سال راه شنيده مى‌شود.

و از آن حضرت روايت شده هر كس از امت من مرا ياد كند و درود بر من بفرستد خداوند گناهانش را بيامرزد اگر چه بشماره ريگ‌ها باشد و نيز از رسول خدا روايت شده كه صدقه دادن مؤمن برطرف كند از او آفتهاى دنيا و عذاب قبر و عذاب روز قيامت را.

و نيز روايت شده از نبى اكرم كه فرموده نماز شب چراغى است براى خواننده‌ى آن در تاريكى قبر و گفتن‌

لا اله الا اللَّه‌

شيطان را از گوينده‌اش دور ميكند.

و از ابن عباس روايت شده كه گفت هر كس غريب و دور از وطن بميرد شهيد مرده و فرموده است كه مردن در ديار غربت شهادت است‌