إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٥٣ - باب چهاردهم - مؤمن هنگام مردن

چه قدر اين روح خوشبوست بهر اندازه كه آن روح بالا ميرود از آسمانى بآسمانى ديگر پرواز ميكند اهل آن آسمان مانند آسمان گذشته ميگويند اين روح چقدر خوشبوست تا اينكه آن روح را با روحهاى مؤمنان به بهشت ميبرند و سپس آسايش و استراحت از غم و رنج دنيا ميكند.

و اما كافر فرشتگان عذاب هنگام جاندادنش مى‌آيند پس ميگويند بروحش كه بيرون شو با ناراحتى بسوى عذاب خدا و سختى‌هاى آن و بسوى پروردگارى كه بر تو خشمگين است و نبى اكرم فرمود آيا نمى‌بينيد كه محتضر هنگام مردن چشم‌هاى خود را باز ميكند عرضكردند بلى اى رسول خدا فرمود چشمش را باز ميكند كه به بيند روحش بكجا ميرود.

و نبى اكرم فرمود خانه‌اى نيست كه فرشته‌ى مرگ روزى پنج مرتبه بآن خانه نيايد پس هر گاه بيايد كه اجل مرد بپايان رسيده و خوردنش در دنيا تمام شده حزن و اندوه مرگ را بر روى اندازد و فراگيرد او را غصه‌هاى مرگ و سختى جان كندنش فرا رسد پس گروهى از خاندانش مو پريشان شوند بعضى بصورت زنند بعضى دگر گريان باشند، عده‌اى صدا را بوا ويلا بلند كنند سپس فرشته‌ى مرگ ميگويد واى بر شما اين جزع و بيتابى چيست؟ بخدا سوگند كه من روزى يكنفر از شما را نبردم و اجلش را نزديك نكردم من باجازه خودم نيامدم روحش را بدستور خودم نگرفتم و همانا براى من بسوى شما برگشتنى است بعد برگشتن كه يكنفر از شماها باقى نماند.