إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٥١ - باب سيزدهم سبقت در عمل

پاداش تواند سپس خداى سبحان ميفرمايد: شما را گواه ميگيرم كه همانا من ايشان را آمرزيدم و از آتش دوزخم امان دادم و براى آنان بهشتم را واجب كردم سپس ميگويند پروردگار ما همانا تو ميدانى در ميان اين گروه كسانى باشد كه ذكر تو را نگفته‌اند پس خداى سبحان ميفرمايد: مسلم او را آمرزيدم بواسطه‌ى همنشينى او با اهل ذكر من زيرا كه همنشين ذاكرين بدبخت نميشود.

و روايت شده از بعضى صالحين و مردان شايسته كه گفت شبى خوابيدم صداى هاتفى را شنيدم ميگفت آيا بنده ميخوابد در محضر خدا و حال اينكه او ميان دوستان خود براتهاى بهشت را پخش ميكند پس هر كس اراده‌ى لطف بيشتر خدا دارد شب دراز را نخوابد و نفس خويش را باندك قانع نكند.

و نيز كعب الاحبار گفته است كه در تورات نوشته شده اى موسى هر كس مرا دوست دارد فراموشم نميكند و هر كس اميدوار خوبيهاى من است التماس در سؤال و خواسته‌هايش از من ميكند اى موسى من از آفريدگانم بيخبر نيستم ولى دوست دارم كه فرشتگانم ناله و فرياد دعاى آنان را بشنوند و فرشتگان نگهبان به بينند نزديك شدن بنى آدم را بسوى من.

اى موسى به بنى اسرائيل بگو نعمتهاى دنيا شما را خوشنود نكند كه بزودى از شما ميگيرم و از ياد و سپاسگزارى من بيخبر نباشيد كه نعمتها از شما گرفته مى‌شود اگر ذلت و پستى بشما روآورد اصرار در دعا كنيد كه اجابت شامل حالتان شود و گوارا كنم نعمت‌