إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٦١ - باب پنجم ترك دنيا

از شما بودند بقدر كفايت و احتياج خود از دنيا ميگرفتند ما زاد بر احتياج را ببرادران مؤمن و تهى‌دستان و يتيمان و فقيران بدهيد از خواب گران بيدار شويد زيرا كه مرگ رسوائى دنيا را آشكار ميكند و براى خردمندان شادمانى قرار نداده است.

بدانيد كه هر كس خدا را بشناسد او را دوست دارد سپس بندگيش را كند و هر كس دشمنى و كينه‌توزى شيطان را بداند مخالفت نمايد هر كس دنيا و فريبش را نسبت باهلش بشناسد پارسائى در آن كند و همانا مؤمن اهل لهو و لعب و بازيچه و غفلت نيست همانا همتش انديشه كردن است و پند گرفتن.

شعارش ذكر و ياد خداست در تمام احوال چه ايستاده و چه نشسته سخنش ذكر است، سكوتش انديشه، نگاهش عبرت زيرا او ميداند كه صبح ميكند و شام گرفتار سه خطر بزرگ است بلائى كه فرود آيد يا نعمتى كه از دست مى‌رود يا مرگى كه حتمى است مسلم ياد مرگ تيره كرده خوشى هر عاقلى را.

شگفتا بر مردمى كه فرياد كوچ كردن را شنيده‌اند و هنوز هم غافلند و بى‌خبر از آماده كردن زاد و توشه با اين كه ميدانند براى هر سفرى زاد و توشه ايست كه ناچارند از آن ولى غافل و بيخبر نشسته اول ايشان از آخر كارشان در صورتى كه از آخر كار فراموش كرده‌اند و سرگرم بازى ميباشند.

و روايت شده در گفته خداى تعالى: وَ آتَيْناهُ الْحُكْمَ صَبِيًّا[١]

[١] مريم ١٤ زمامدارى را در دوران كودكى باو عطا كرديم.