إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٣٩٠ - باب چهل و نهم - ستايش ادب

زياد چيزى از استاد نپرسد اگر كسى از استاد چيزى پرسيد شاگرد در جوابش پيشى بر او نگيرد هنگامى كه استاد مايل نبود جواب بدهد شاگرد اصرار نكند جامه استاد را نكشد بدستش بسوى استاد اشاره نكند باو چشمك نزند در مجلس استاد با كسى مشورت نكند و اسرارش را فاش نكند و در محضر او نگويد فلانى غير از اين كه تو ميگوئى گفته كسى در خدمت او غيبت نكند در نهان و آشكارا استاد را نگهدارى كند در مجلس كه بر همه سلام كند او را به تحيت مخصوصى اختصاص دهد در مقابل استاد ننشيند اگر استاد حاجتى داشت او را بر ديگران مقدم دارد از همنشينى او كسل نشود.

استاد مانند نخله خرماست بايد انتظار داشت كى خرما بتو ميدهد دانشمند مانند روزه‌دار شب زنده‌دار و مجاهد در راه خداست و هر گاه دانشمند بميرد رخنه‌اى در اسلام افتد رخنه‌اى كه تا روز قيامت بسته نشود و همانا دانشجوئى كه بميرد هفتاد هزار فرشته او را تشييع جنازه كنند.

و از حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و اله روايت شده كه هر كس طالب علم را كمك كند مسلم پيامبران را دوست داشته و با آنان همنشين ميباشد و هر كس دشمن داشته باشد طالب علم را مسلم پيامبران را دشمن داشته و مجازات او جهنم است و همانا طالب علم روز قيامت مانند پيغمبران شفاعت مى‌كند و براى طالب علم در بهشت فردوس يك هزار كاخ طلاست و در بهشت جاويدان يك هزار شهر از نور و در جنة الماوى هشتاد درجه از ياقوت سرخ و براى هر درهمى كه در راه كسب علم‌