إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٣٥ - باب دوم در پاداش پند و اندرز

نبى اكرم فرمود: دنيا ملعون و نفرين شده است و نفرين شده هر كس كه در اين دنياست مگر دانشمند و دانش جو يا آنان كه بياد خدايند. و روايت شده در كلام خداى تعالى‌ إِنَّ إِبْراهِيمَ كانَ أُمَّةً قانِتاً لِلَّهِ حَنِيفاً وَ لَمْ يَكُ مِنَ الْمُشْرِكِينَ‌[١] همانا ابراهيم پيشوائى حق‌گراى- و فرمانبردار خدا بود هيچ گاه از مشركان نبود، همانا او نيكوئيها را مى آموخت، و گفته شده كه پند و اندرز نگاه دارنده از خطا و ايمنى از ناراحتى و روشنى براى دلهاست از تاريكى.

و حضرت امير المؤمنين ٧ فرموده است: زاهدان در دنيا گروهى مى‌باشند كه پند داده مى شوند و پند ميگيرند و ترسانده مى‌شوند و ميترسند دانشمند مى شوند و عمل بدانش خويش ميكنند اگر در آسايش و راحتى قرار گيرند سپاسگزارى كنند و اگر در تنگناى سختى قرار گيرند شكيبائى كنند.

عرضكردند اى جانشين رسول خدا ما امر به معروف نمى‌كنيم تا خودمان عمل بآن كنيم و نهى از منكر نميكنيم تا تمام آن را ترك نكنيم حضرت فرمود: نه، بلكه شما امر به معروف كنيد اگر چه بتمام گفته‌هاى خود عمل نمى‌كنيد و نهى از منكر كنيد اگر چه تمام آنچه را كه نهى ميكنيد عمل نمى‌كنيد و فرمود: بدترين مردم در روز قيامت از نظر مجازات كسى است دانشى بياموزد ولى بهره‌اى از آن نبرد.

و نيز فرمود: بياموزيد هر چه مى خواهيد همانا شما بهره‌اى نمى‌بريد مگر اينكه عمل بعلمتان كنيد بواسطه اينكه همت علماء عمل است و همت سفيهان ياد گرفتن و نيز حضرت رسول فرمود: همانا

[١] نحل ٢١.