إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢٨٦ - باب سى و چهارم - در قناعت است

«و بسم اللَّه الرحمن الرحيم» گفت چون آن را جويد الحمد للَّه رب العالمين گفت.

بعد هر لقمه‌اى كه برداشت تا بآخر حمد و ستايش خدا كرد بعد آب آشاميد و خداى تعالى را حمد و ستايش نمود و گفت تو سزاوار ستايش و حمدى اى پروردگار آنچنان كه مرا غرق در نعمت فرموده‌اى كسى را چنين مشمول نعمت قرار نداده‌اى؟ زيرا كه تنم را سالم، گوش و چشمم را سالم قرار داده‌اى آنقدر مرا نيرومند قرار داده‌اى كه بروم بسوى درختى كه نه نهالش را من كاشتم و نه كشاورزيش را نموده‌ام و نه آن را نگهدارى كردم روزى مرا در آن قرار داده‌اى و مرا بر قطع آن درخت كمك نمودى كه بدوش كشم بياورم بسوى كسى كه آن را بخرد از من منهم از آن پول گندمى را كه نكاشته و رنج زحمتش را نكشيده‌ام بخرم و سنگ را در دست من رام قرار دادى كه آن را آرد كنم و آتش را در اختيار من گذاشتى كه نان بپزم و براى من ميل و اشتها قرار دادى كه از روى ميل آن را بخورم و نيرومند شوم بر پيروى و اطاعت فرمان تو پس حمد و ستايش بر تو باد تا از من خوشنود شوى بعد با صداى بلند گريه كرد.

داود بفرزندش سليمان گفت سزاوار است كه براى مثل اين بنده‌ى سپاسگزار در بهشت مقام و منزلتى بزرگ باشد من بنده‌اى را سپاسگزارتر ازين نديده‌ام.