إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٥٥ - باب چهاردهم - مؤمن هنگام مردن
|
«ملوا البكاء فما يبكيك من احد |
و استحكم القيل في الميراث و القال» (٣) |
|
|
«أنستهم العهد دنيا أقبلت لهم |
و ادبرت عنك و الايام احوال» (٤) |
|
١- ثروت خويشتن را براى وارث گذاشتى اى كاش براى تو نفعى بجا مىماند.
٢- مردم بعد از تو در حال سرورند حال تو اينك چگونه است؛ ٣- زياد گريه كن كه هيچ كسى براى تو گريه نمىكند و حلم در بارهى ميراث تو قيل و قال است.
٤- دنيا ترا از خاطر ايشان برد پشت بتو كرد و رو بايشان آورد روزگار- و ديگرى گفته
|
«هون الدنيا و ما فيها عليك |
و اجعل الهم لما بين يديك» |
|
|
«ان هذا الدهر يدنيك الى |
ملك الموت و يدنيه اليك» |
|
|
«فاجعل العدة ما عشت له |
انه يأتيك احدى ليلتيك» |
|
١- دنيا و آنچه كه در دنياست بر خويشتن پست شمار همت خود را براى آيندهى خود قرار ده همانا اين روزگار ترا بفرشتهى مرگ و فرشتهى مرگ را بتو نزديك ميكند ثروت خود را براى روزى قرار ده كه در آن روز زندگى ميكنى همانا ترا مرگ در يكى از اين دو شب تو ميرسد.
و مسلما سه چيز مرا بخنده آورد و سه چيز ديگر مرا بگريه در آورد بخنده آورد مرا بيخبرى كه خدا از او بيخبر نيست و كسى كه