إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٤٢٥ - باب پنجاه و يكم خبرهائى كه از رسول خدا نقل شده

گناهان را مى‌بخشد مبادا اينكه مؤمنان را نااميد از رحمت خداى تعالى كنى.

و نيز از آن حضرت روايت شده توبه‌كننده‌ى از گناه مانند كسى است كه گناه ندارد و كسى كه پاى گناه ايستاده و ترك نميكند ولى طلب آمرزش از خدا ميكند مانند كسى است كه خدا را مسخره ميكند.

و حضرت صادق ٧ فرمود هر كس كه در هر روزى هفتاد بار طلب آمرزش از خداوند كند خداوند هم هفتصد گناهش را بيامرزد.

و فرمود مؤمنى نيست مگر اينكه مدتى از گناه دورى كرده باشد ولى بعد گناه كوچك انجام داده و از آن حضرت پرسيدند از قول خداى تعالى كه ميفرمايد: «الَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبائِرَ الْإِثْمِ وَ الْفَواحِشَ إِلَّا اللَّمَمَ‌»[١] كسانى كه دورى ميكنند از گناهان بزرگ و كارهاى زشت مگر گناهان كوچك حضرت فرمود فواحش زنا كردن و دزدى كردنست و لمم مرديست كه گناه كوچك انجام ميدهد و طلب آمرزش ميكند از خداى تعالى.

و از بعضى از اصحاب ما روايت شده كه حضرت امير المؤمنين بر منبر مسجد كوفه نشست حمد و ستايش خدا را كرد سپس فرمود اى مردم گناهان سه قسم است بعد ساكت شد سپس مردى از اصحاب بآن حضرت عرضكرد يا امير المؤمنين فرموديد گناهان سه قسم است ولى از گفتن خوددارى كرديد حضرت فرمود نگفتم مگر اينكه آنها

[١] نجم ٣٣.