إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢٤٥ - باب بيست و ششم - پرهيز از گناه

مهر تنهائى را در دل او جايگزين مى‌كند او را به قناعت بى‌نياز كند عيبهايش را بر او بنمايد و از عيبجوئى او را نگهدارد و به هر كس كه اين صفات پسنديده داده شود خير دنيا و آخرت باو داده شده.

باب بيست و ششم- پرهيز از گناه‌

حضرت صادق ٧ فرمود: بر شما باد به دورى از گناه و راست گفتن و برگرداندن امانت براى كسى كه شما را امين دانسته كه همانا اگر كشنده‌ى حضرت امام حسين ٧ شمشيرى را كه با آن امام حسين را كشته پيش من بعنوان امانت بگذارد خيانت نمى‌كنم و باو برميگردانم.

و فرمود: سزاوارترين مردم بدورى از گناه آل محمّد صلّى اللَّه عليه و اله و پيروانشان باشند تا اينكه مردم بآنان اقتدا كنند زيرا كه آنان پيشوايانند براى پرهيزكاران پس اى مردم بپرهيزيد خدا را و اطاعتش كنيد زيرا نخواهيد رسيد برحمتهاى خدا مگر بوسيله پرهيزكارى و دورى از گناه زيرا كه خداى تعالى مى‌فرمايد «إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقاكُمْ‌»[١] و حضرت فرمود: بدانيد بخدا سوگند كه شما بر دين خدا و فرشتگانيد پس ما را بورع و دورى از گناه و كوشش در كردار نيك و بسيارى عبادت يارى كنيد، و روايت كرده حضرت ابو عبد اللَّه ٧ كه من با پدرم بودم تا اينكه بقبر و منبر پيغمبر رسيديم ناگاه گروهى از ياران پدرم را ديدم پس پدرم در مقابل آنان ايستاد و سلام كرد.

[١] حجرات ١٤.