إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢٨٧ - باب سى و پنجم - توكل بخدا

باب سى و پنجم- توكل بخدا

خداى تعالى ميفرمايد: «وَ عَلَى اللَّهِ فَتَوَكَّلُوا إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ‌»[١] و بر خدا پس توكل كنيد اگر شما ايمان داريد و نيز فرموده:

«وَ عَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُتَوَكِّلُونَ»[٢] و بر خدا توكّل‌كنندگان توكل ميكنند و نيز فرموده: «وَ مَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ‌»[٣] و هر كس بر خدا توكل كند پس خدا او را كافيست و فرموده است‌ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَوَكِّلِينَ‌»[٤] همانا خداوند دوست دارد توكل‌كنندگان را، پس بزرگ است مقام توكل بنام خدا و دوستى پروردگار ناميده شده زيرا كه توكل ضامنش كفايت خداست همانا كسى را كه خدا كفايتش كند و دوستش باشد مسلم بهره‌ى بزرگى نصيبش شده و خداى تعالى فرموده: «أَ لَيْسَ اللَّهُ بِكافٍ عَبْدَهُ‌[٥] آيا خدا بنده را كفايت‌كننده نيست پس هر كس كفايت كارش را از غير خدا طلب كند ترك توكل كرده و اين آيه را دروغ پنداشته.

و خدا نيز ميفرمايد: «وَ مَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَإِنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌ‌[٦] پس هر كس بخدا توكل كند همانا خدا پيروز و داناست.

يعنى عزيز كسى را كه باو پناه بياورد ذليل نميكند و حكيم كسى است هر كس ازو يارى طلب كند ذليلش نكند و در دورانديشى او

[١] مائده ٢٦.

[٢] ابراهيم ١٤.

[٣] طلاق ٣.

[٤] آل عمران ١٥٤.

[٥] زمر ٣٧.

[٦] انفال ٥١.