إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٣٢٨ - باب چهل و سوم - ستايش جود و بخشش

باب چهل و سوم- ستايش جود و بخشش‌

خداى تعالى ميفرمايد: «وَ يُؤْثِرُونَ عَلى‌ أَنْفُسِهِمْ وَ لَوْ كانَ بِهِمْ خَصاصَةٌ»[١] و ديگران را بر خود مقدم ميدارند اگر چه خودشان نياز بيشترى دارند.

و نيز ميفرمايد: «وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى‌ حُبِّهِ مِسْكِيناً وَ يَتِيماً وَ أَسِيراً»[٢] و ميخورانند طعام را بدوستى خدا بر بينوا و يتيم و اسير خداى سبحان ستايش كرده مردمانى را كه از خودگذشتگى در انفاق ميكنند با اينكه خودشان احتياج بيشترى دارند و نيز ستايش فرموده آنان را كه طعام بديگران ميخورانند بواسطه‌ى دوستى خدا و گفته شده دوستى اطعام و قول ديگر نيز گفته شده كه مراد دوستى خداست و ممكن است هم دوستى خدا هم طعام باشد و اين آيه در باره‌ى على و فاطمه و حسن و حسين بدون هيچ خلافى نازل شده.

رسول اكرم صلّى اللَّه عليه و اله فرموده: كه مرد سخاوتمند بخدا و مردم و بهشت نزديك است و از آتش دوزخ دور است ولى شخص بخيل از خدا و مردم و بهشت دور است و بآتش دوزخ نزديك است و نادان سخاوتمند دوست‌تر است بسوى خدا از عابد بخيل، بين جود و سخا فرقى نيست بخدا يا جواد ميتوان گفت ولى يا سخى نميشود گفت زيرا كه اسم‌هاى خدا توقيفيه است يا سخى نه در كلام خدا و نه در كلام رسول و ائمه و نه هم در كلام علماى بزرگ استعمال شده.

و حضرت على بن الحسين ٧ فرمود: كه من سبقت ميگيرم‌

[١] حشر ٩.

[٢] دهر ٨.