إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٣٢٦ - باب چهل و دوم - ستايش خوش خوئى

ميفرمايد «خُذِ الْعَفْوَ وَ أْمُرْ بِالْعُرْفِ وَ أَعْرِضْ عَنِ الْجاهِلِينَ‌»[١] بخشش را بگير و امر كن بكارهاى شايسته و دورى كن از نادانان.

و اما خصلتى كه از امام بايد داشته باشد صبر كردن در شدائد و سختى‌ها است چنانچه خداى تعالى ميفرمايد: «وَ الصَّابِرِينَ فِي الْبَأْساءِ وَ الضَّرَّاءِ»[٢] شكيبايان در سختى‌هاى تهى‌دست و سختى‌هاى بيمارى‌ها.

و از نشانه‌هاى خوى خوش اين است كه مرد شرم و حياى فراوان داشته باشد اذيت و آزارش اندك باشد زبانش راستگو دروغش اندك كردارش زياد لغزشش كم باشد با وقار و با سكينه و شكيبا باشد راضى برضاى خدا، سپاسگزار، بامدارا، عفيف، مهربان، نه سخن چين، نه غيبت‌كننده، نه شتاب‌كننده و عجول، نه حسود و بخيل، دوستى او مؤمنان را براى خدا و دشمنى او گنه‌كاران را براى خداست بخشش براى خدا امساك و خوددارى او از بخشش براى خداست خوشنود است براى خدا خشمگين است براى خدا خوبيش براى خدا گريه‌اش براى خدا بر خلاف او منافق بدى ميكند و ميخندد.

و حضرت نبى اكرم صلّى اللَّه عليه و اله فرمود: كه همانا نزديكترين مردم بخدا روز قيامت كسى است كه طولانى باشد گرسنگى و تشنگى و اندوهش در دنيا پس ايشانند پاكان و پاكيزگان اينان كسانى باشند كه هر گاه حاضر باشند شناخته نميشوند و هر گاه ناپديد گردند كسى از آنان جستجو نمى‌كند بقعه‌هاى زمين ايشان را مى‌شناسد فرشتگان‌

[١] اعراف ١٩٨.

[٢] بقره ١٧٢.