إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٣٢٥ - باب چهل و دوم - ستايش خوش خوئى

است و بحضرت رسول عرض شد كه اى رسول خدا از خدا بخواه كه مشركان را نابود كند فرمود براى رحمت برانگيخته شدم نه براى عذاب و نيز مردى بحضرت رضا ٧ عرضكرد كه اندازه‌ى حسن خلق چقدر است؟ فرمود همان را كه براى خودت از مردم انتظار دارى همان را براى مردم بگوئى سپس عرضكرد پس اندازه‌ى توكل چقدر است؟ فرمود بجز از خدا از هيچ كس نترسى عرضكرد من دوست دارم بدانم كه شما مرا چقدر دوست دارى فرمود: مراجعه‌ى بدلت كن به بين تو مرا چقدر دوست دارى منهم همان اندازه ترا دوست دارم.

متوكل عباسى كلام و سخنى بحضرت هادى ٧ گفت كه آن حضرت را نكوهش و سرزنش ميكرد در آن سخن، حضرت فرمود اى متوكل اميد بخشش نداشته باش از كسى كه او را افسرده خاطر كرده‌اى و نيز وفا مطلب از كسى كه او را بخود بدگمان كرده‌اى زيرا قلب او در باره‌ى تو مانند قلب تو است در باره‌ى او دل بدل راه دارد.

و حضرت فرمود ايمان مرد مؤمن كامل نمى‌شود مگر اينكه در او سه خصلت باشد يك خصلت از پروردگارش و يك خصلت از پيامبرش و يك خصلت هم از امامش اما خصلتى كه از پروردگارش داشته باشد راز پوشى است زيرا كه خدا ميفرمايد: «فَلا يُظْهِرُ عَلى‌ غَيْبِهِ أَحَداً إِلَّا مَنِ ارْتَضى‌ مِنْ رَسُولٍ‌»[١] پس بر رازش آگاه نميكند هيچ كس را مگر كسى را كه انتخاب كرده است از رسول.

و اما خصلتى كه از پيغمبر دارا باشد اين است كه خداى تعالى‌

[١] جن ٢٦.