إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٧٢ - باب پنجم ترك دنيا

١- از سراى دنيا توشه بر گير زيرا كه باقى نمى‌مانى و خوشى‌هايش چون كه زياد شد بگير ولى واگذار لغزش را.

٢- و از روزگار ايمن مباش همانا من خويش را ايمن دانستم كه نه حق مرا مراعات كرد و نه دوستى براى من باقى گذارد.

٣- بزرگان پادشاهان را كشته كسى را باقى نگذارده و مهلت و فرصت نداده بنا بر گمان آفريدگان را.

٤- و خالى كرده است دار الملك را از بلندپايگان و دور افكنده آنان را و آبرويشان را برده.

٥- چون ستاره اقبال من باوج عزت رسيد و تمام مردم را بنده خالص من قرار داد.

٦- دور افكنده مرا و چراغ مرا خاموش كرد اكنون در گودالى تنها افتاده‌ام.

٧- نادانى دين و دنيا مرا فاسد كرد پس از من بدبخت‌تر كيست در دنيا.

و گروهى از بزرگان گفته‌اند اى انسان خويشتن را بزرگ مشمار زيرا كسى كه آفريده‌شده از خاك و بخاك برميگردد بزرگ‌