إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٩٤ - باب ششم در ترسيدن و بيمناك شدن از كتاب خداست

و رسول خدا ٦ چنين بود كه هر گاه آب مى‌نوشيد ميفرمود:

الحمد للَّه الذى لم يجعله اجاجا بذنوبنا و جعله عذبا فراتا بنعمته‌

ستايش خدائى راست كه اين آب را بواسطه گناهان ما تلخ و شور قرار نداد بلكه آن را گوارا قرار داد و سفيان عيينه‌[١] گفته است بنده‌اى از بندگان خدا نيست مگر اينكه خدا بر او حجتى قرار داده، يا اينكه در اطاعت خدا سهل انگارى كرده يا مرتكب گناهى شده يا اينكه در سپاسگزارى كوتاهى نموده.

و رسول خدا فرموده: كه خداى تعالى ميفرمايد: اى فرزند آدم مرا انصاف ندادى آيا بوسيله نعمتهايم با تو دوستى نكردم اما تو با گناهانت با من دشمنى ميكنى، خير من بسوى تو فرود آمده و شر تو بسوى من بالا آمده و هميشه گاه و بيگاه در هر روز فرشته‌اى گرامى زشتى‌هاى كردارت را بسوى من مى‌آورد.

اى پسر آدم اگر بشنوى كسى بدگوئى ترا كرده و حال اينكه نميدانى عيبجو كيست با شتاب بسوى خشم و غضب او ميروى و بر او خشم ميكنى و فرموده است كه درازى آرزو فرجام و مهلت طولانى شما را فريب ندهد زيرا كه گرفتن و كيفر او دردناك و عذابش دشوار و سخت است همانا براى خداى تعالى در هر نعمتى حقى است كه آن سپاسگزارى خداست آنكه سپاس‌گزارى كند نعمتش زياد مى‌شود و آن كس كه در سپاسگزارى كوتاهى كند نعمت از او گرفته مى‌شود و سلب ميگردد پس خدا بلايش را بشما نشان دهد در حالتى كه بيمناك باشيد آنچنان كه شما را در حال نعمت‌

[١] بر وزن جهينة.