إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٤٠٤ - باب پنجاهم يكتائى خداى تعالى

نُمْلِي لَهُمْ لِيَزْدادُوا إِثْماً»[١] و بايد نپندارند آنان كه كافر شدند كه همانا آنان را مهلت ميدهيم بر ايشان بهتر است مهلت ميدهيم ايشان را تا گناهشان زياد شود.

و نيز ميفرمايد: «أَ يَحْسَبُونَ أَنَّما نُمِدُّهُمْ بِهِ مِنْ مالٍ وَ بَنِينَ نُسارِعُ لَهُمْ فِي الْخَيْراتِ بَلْ لا يَشْعُرُونَ‌»[٢] آيا مى‌پندارند آنچه كه مدد ميكنيم ايشان را بآن از مال و فرزند مى‌شتابيم بر ايشان در خوبيها بلكه نميدانند.

و دوست خداى تعالى براى آنان كه اطاعتش را ميكنند اراده‌ى نفع دنيا و پاداش آخرت كرده و ناميده شده اين محبت رحمت از طرف خدا و ستايش بر بندگان چنانچه خدا نكوهش فرموده كسى را كه بر او خشمگين است.

و خدا دوستانش را بطرف شرافت دنيا و آخرت فرستاده بدليل قول پيغمبر كه ميفرمايد مرد با دوستش باشد و چه مرتبه‌ى اشرف و چه درجه‌اى بالاتر است از درجه‌ى كسى كه با خدا باشد و راست نگفته است كسى كه ادعاى دوستى خدا كند و حفظ حدود خدا را نكند و از نشانه‌هاى دوستى بنده براى خدا اين است كه ذكر خدا را فراموش نكند و بيان اين مطلب چنين است كه هر كس دوستى را دوست دارد ياد او را هم دوست دارد چه در خواب و چه بيدارى و نيكو سروده گويندى شعر:

[١] آل عمران ١٧٢.

[٢] مؤمنون ٥٧.