إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٣٤٥ - باب چهل و پنجم - دوستى خدا

روز قيامت كسانى باشند كه از ترس، آنها را در دنيا احترام ميكنند.

و سزاوار است براى مؤمن كه در او هشت خصلت باشد در سختى‌ها با وقار در گرفتاريها شكيبا، بر نعمت‌ها سپاسگزار، بر آنچه خدا بوى داده قانع، دشمنانش را هم ستم نكند، كارهايش را تحميل و بار دوش دوستانش نكند، بدنش در رنج و تعب از مردم باشد ولى خلق از او در آسايش باشند.

دوست خدا آنست كه گفتارش با رفتارش موافق كتاب خدا و سنت پيغمبر باشد هر كس چنين بود او را خدا دوست دارد و گناهانش را بلطفش بيامرزد و او را نگهدارى كند در نهان و آشكارا و او را در ميان اهل و عيال و همسايگانش حفظ نمايد زيرا در حديث نبوى است كه همانا خدا حفظ ميكند مرد را در فرزند و فرزند فرزندش و خانه‌هاى اطرافش.

و در تأويل قول خداى تعالى‌ «وَ كانَ أَبُوهُما صالِحاً»[١] چنين آمده كه فاصله بين آن دو پسر و پدر صالحشان هفت پشت بوده و بعضى گفته‌اند هفتاد پشت و ولىّ خدا ريحانه خداست در روى زمين كه او را مؤمنان مى‌بويند و بسوى او مردان شايسته اشتياق دارند.

و نشانه‌ى ولى سه چيز است: سرگرم بخدا، هدفش خدا، گريزش بسوى خداست و هر گاه خدا اراده كند كه بنده‌اى را دوست بدارد زبانش را بذكر خدا ميگشايد، دلش را انديشه‌مند قرار ميدهد و هر گاه آن بنده از ذكر خدا لذت برد باب تقرب و نزديكى بخدا

[١] كهف ٨٢.