إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٣٤١ - باب چهل و پنجم - دوستى خدا

اى دانشجو آنچه كه در دنيا باشد از دو حال خارج نيست يا عملى است نفعش خوبى ميباشد يا شرى است كه زيان ميرساند مگر خدا رحم كند.

اى دانشجو ترا زن و فرزند و مالت سرگرم و بيخبر نگرداند زيرا آنها ترا بى‌نياز نمى‌كنند.

باب چهل و پنجم- دوستى خدا

خداى تعالى ميفرمايد: «أَلا إِنَّ أَوْلِياءَ اللَّهِ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ‌»[١] آگاه باشيد كه دوستان خدا ترس و بيمى ندارند و افسرده خاطر نمى‌شوند، و دوستى خدا شناختن خدا و پيغمبرش و شناختن امامان و پيشوايان از اهل بيت پيغمبر : و دوستى آنان دوستى تمام دوستان خدا باشد و دشمنى دشمنان خدا و دشمنان رسولش و دشمنان اهل بيت رسول و بيزارى جستن از هر كس كه دين خدا را دين اسلام نداند و بزرگترين دستگيره‌ى ايمان دوستى در راه خدا و دشمنى در راه خدا است و راهى نيست بسوى اينها كه گفته شد مگر بعد از معرفت و شناختن.

و هر گاه كه دوستان خدا شناخته نشدند ممكن است با دوستان خدا دشمنى كند و با دشمنانشان دوستى بدين سبب از راه ولايت و دوستى بيرون شود بلكه از طريق ايمان خارج مى‌شود و هر يك از اينها كه گفته شد دليلى از كتاب خدا و سنت پيغمبر دارد و شرحش‌

[١] يونس ٦٢.