إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢٩٧ - باب سى و ششم در فضيلت سپاسگزارى خداى تعالى است

پس فرشته پر خويش را گسترد و يونس را فراز آن گذارد و بآسمان برد، سپاسگزارى زيادى و فراوانى نعمت را در نظر دارد چنانچه خدا ميفرمايد: «لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ‌»[١] اگر سپاسگزارى كنيد نعمت شما را زياد كنم و انسان صابر و شكيبا ثوابى كه از بلا عايدش مى‌شود در نظر دارد زيرا كه او با خداست چنان كه خدا ميفرمايد «إِنَّ اللَّهَ مَعَ الصَّابِرِينَ‌»[٢] همانا خداوند با مردمان شكيبا باشد.

پس او در بلندترين درجات باشد و بدين جهت است كه خدا برترى داد صبركننده‌ى در گرفتاريها را بر كسى كه در مقابل نعمت سپاسگزارى ميكند و روايت شده اول كسى كه وارد بهشت مى‌شود سپاسگزارانند كه در هر حال خدا را شكر و حمد مى‌كنند و او سزاوار حمد است بواسطه‌ى اينكه دفع بلا مى‌كند و بمردم بهره ميرساند.

و روايت شده كه خداى تعالى بحضرت موسى وحى فرستاد و فرمود: كه اى موسى من رحم مى‌كنم بر بندگان مريض و سالم خود موسى عرضكرد خدايا فهميدم كه گرفتاران را بواسطه گرفتاريشان رحم ميفرمائى آنان كه مبتلاى به بلائى نيستند چرا رحم ميفرمائى فرمود زيرا كه آنها كمتر سپاسگزارى مى‌كنند چنان كه خداى تعالى ميفرمايد: «وَ إِنْ تَعُدُّوا نِعْمَةَ اللَّهِ لا تُحْصُوها»[٣] و اگر بخواهيد شماره كنيد نعمت‌هاى خدا را نميتوانيد بشماريد يعنى نميتوانيد تمام‌

[١] ابراهيم ٧.

[٢] بقره ١٤٨

[٣] ابراهيم ٣٦.