إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢٩٥ - باب سى و ششم در فضيلت سپاسگزارى خداى تعالى است

و از حضرت امام ابى الحسن موسى بن جعفر ٧ روايت شده كه فرمود: مثل مؤمن مانند دو پله‌ى ترازو است هر چه ايمانش زيادتر شود گرفتاريش بيشتر گردد تا روزى كه خدا را ملاقات كند ولى گناهى براى او نباشد و نعمت‌ها گاهى مهلتى ميباشد كه بنده سرگرم باشد بعد بزرگترين مصيبتها باشد و اگر مهلت نباشد پس آن نعمت باعث شكرگزارى گردد و خود شكر و سپاسگزارى نيز نعمتى است براى بنده كه باعث اقرار بگناه شود.

و جاى شك و ترديد نيست كه نعمت زياد انسان را از خداى تعالى غافل گرداند و بدين جهت است كه خدا براى اولياء و بندگان شايسته‌اش فقر و تهى دستى را انتخاب كرده و دنيا را از آنان دريغ داشته زيرا كه خداى تعالى در يكى از وحى‌هاى خويش فرموده:

سوگند بعزت و جلالم اگر از بنده‌ى مؤمنم شرم نميكردم براى او حتى جامه‌ى كهنه‌اى هم نميگذاشتم كه خود را بآن بپوشاند و هر گاه من ايمان بنده‌ى مؤمن را كامل گردانم او را گرفتار تنگدستى از مال يا مرض در بدن خواهم كرد پس اگر او بيتابى كرد فقيرى و بيمارى او را زيادتر كنم و اگر صبر و شكيبائى كند بواسطه او بر فرشتگانم افتخار و نازش كنم. تا آخر حديث كه ميفرمايد همانا على را نشانه ايمان قرار دادم پس هر كس او را دوست داشته باشد و پيروى از او كند هدايت شود و هر كس على را واگذارد و دشمن دارد گمراه خواهد شد و همانا على را دوست ندارد مگر مؤمن و دشمن‌