إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٤٧٥ - باب پنجاه و چهارم پرسشهاى پيغمبر

كه او را از كارهاى حرام مانع شود، سكوتى كه او را از حرفهاى بيهوده نگهدارد، بيمى كه هر روز گريه او را زياد كند. شرمى كه هر روز در خلوت از من شرم دارد، خوردن غذائى كه از خوردنش ناچار است، دشمن دارد دنيا را بواسطه اينكه من آن را دشمن دارم، خوبان را دوست دارد بجهت اينكه من آنان را دوست دارم.

يا احمد هر كه ادعا كند و بگويد خدا را دوست دارم درست نيست مگر اينكه اكتفا بقوت روزانه‌اش كند، لباس ساده بپوشد، در حال سجود بخوابد، قيامش را طول بدهد، ساكت و خاموش باشد بر من توكل كند، زياد گريه كند كم خنده نمايد، مخالفت هواى نفسش را كند، مسجد را خانه خويش قرار دهد، پارسائى را همنشين خود كند، دانشمندان را دوستان خود قرار دهد، فقيران و تهى‌دستان را رفيقان خود بداند، رضا و خوشنودى مرا بخواهد، از گناهكاران فرار كند، بذكر من سرگرم و مشغول باشد، هميشه تسبيح مرا بگويد سست پيمان نباشد، بوعده‌اش وفا كند، دلش پاك باشد در نماز پاكيزه باشد، در واجبات سعى و كوشش داشته باشد، در آنچه كه پيش من است از پاداش مايل باشد، از عذاب من ترسان باشد، نزديك و همنشين دوستان من باشد.

يا احمد اگر بنده باندازه‌ى اهل آسمان و زمين نماز بخواند و روزه بگيرد و مانند فرشتگان غذا نخورد و مانند برهنه‌گان بى‌لباس باشد بعد در دل او ذره‌اى دوستى دنيا را يا شهرت بين مردم يا حب‌