إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٣٦ - باب سيزدهم سبقت در عمل

الْأَرْضُ غَيْرَ الْأَرْضِ وَ السَّماواتُ وَ بَرَزُوا لِلَّهِ الْواحِدِ الْقَهَّارِ[١] روزى كه زمين تبديل بغير اين زمين و آسمانها دگرگون شود و بپيشگاه خداى تعالى آشكار شوند و عرش خود باز بروى آب برگردد همان طورى كه پيش از آفرينش آسمانها و زمينها بقدرت خدا استقلال داشت.

بعد خدا فرمان مى‌دهد كه آسمان چهل روز بر زمين ببارد تا اينكه بر فراز هر چيزى دوازده ذراع آب بايستد بدنهاى مردم برويد مانند سبزى كه ميرويد اجزاء بدنها كه خاك شده بيك ديگر نزديك مى‌شوند بقدرت خداى عزيز حميد بطورى كه اگر در يك قبر هزار مرده دفن شود و گوشتها و بدنها و استخوانهاى پوسيده تمام خاك شود و بعضى با بعضى ديگر بهم آميخته شود خاك بدن مرده‌اى بمرده ديگر مخلوط نمى‌شود زيرا كه در آن قبر خوشبخت و بدبخت است يكى نعمت بهشت بوى ارزانى شده و ديگر بآتش دوزخ عذاب مى‌شود پناه مى‌بريم بخدا از آن آتش.

سپس خدا امر ميفرمايد كه زنده شود جبرئيل (امر بر خدا) و ميكائيل و اسرافيل و حاملين عرش بفرمان خدا زنده مى‌شوند سپس خدا اسرافيل را فرمان دهد كه صور را بردارد بعد روحهاى آفريدگان را فرمان دهد كه در صور وارد شوند بعد وارد صور گردند پس فرمان دهد خدا باسرافيل كه در صور بدمد براى زنده شدن، فاصله دو نفخه صور چهل سال است.

پس ارواح مردم از سوراخ‌ها بيرون آيند مانند ملخهاى پراكنده پس بين زمين و آسمان پر گردد روحها در زمين وارد پيكرها

[١] ابراهيم ٤٩.