إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٣٨ - باب سيزدهم سبقت در عمل

رسيدن بگورستان ديدم ناله و گريه ميكرد مانند انسان بچه مرده و ميفرمود: آه آه بر عمرم كه چگونه آن را ضايع كردم در غير عبادت خدا تا اينكه از نجات يافتگان و فائزين باشم.

ميگويم كه اين مضمون بيان حضرت در تفسير قوله خداى تعالى در آخر سوره مؤمنون است: حَتَّى إِذا جاءَ أَحَدَهُمُ الْمَوْتُ قالَ رَبِّ ارْجِعُونِ لَعَلِّي أَعْمَلُ صالِحاً فِيما تَرَكْتُ‌[١] تا زمانى كه دريابد يكى از ايشان را مرگ گويد پروردگارا مرا بدنيا برگردان شايد كردارى شايسته انجام دهم از آنچه كه ترك نمودم يعنى در آنچه كه از اموال گذاشتم براى بازماندگانم تا اينكه صدقه بدهم از آن مالها و از جمله شايستگان باشم.

پس در پاسخ او فرشته مرگ بگويد: خاموش باش اين سخن را ميگويد بواسطه ناراحتى كه از سختى و تلخى جان‌كندن و هراسهائى كه معاينه ميكند از عذاب قبر و بيم قيامت و پرسش نكير و منكر مى‌بيند خدا ميفرمايد: وَ لَوْ رُدُّوا لَعادُوا لِما نُهُوا عَنْهُ وَ إِنَّهُمْ لَكاذِبُونَ‌[٢] و اگر بدنيا برگردانده شوند باز هم از آنچه نهى شدند دست برندارند و دوباره همان كردار زشت را انجام دهند و همانا اينان دروغگويانند يعنى اگر برگردانده شوند برميگردند بسوى همان حالت كه بودند كه بخل‌ورزيدن بمالها كه صدقه ندهند، گرسنگان را سير نكنند، برهنگان را نپوشانند، مساوات و همكارى با همسايگان ننمايند بلكه پيروى و اطاعت شيطان را كنند، در بخل‌ورزيدن و ترك‌

[١] مؤمنون ١٠١.

[٢] انعام ٢٨.