إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٨٢ - باب هجدهم - سفارشهاى لقمان به پسرش

گناه ميكند، يقين بتقدير الهى دارد چطور غمگين و افسرده خاطر است و براى كسى كه يقين بدوزخ دارد چگونه ميخندد و كسى كه دگرگونى دنيا را براى اهل دنيا مى‌بيند چطور بدنيا مطمئن است و كسى كه يقين بپاداش دارد چطور عمل نميكند، خردى مانند دين نيست، پرهيزكارى مانند خود دارى از گناه نيست، حسب و نسبى مانند حسن خلق نيست.

و ابو ذر گفته است كه در وصيت كرد مرا رسول خدا به هفت خصلت، دوستى تهى دستان و نزديك شدن بآنها، دورى از ثروتمندان و اينكه پيوند خويشاوندى كنم و بجز از سخن حق چيزى نگويم، در راه خدا از نكوهش نكوهش‌كننده نترسم، هميشه نگاه بزير دستم كنم و ببالا دست خود نگاه نكنم، و بسيار بگويم‌

«سبحان اللَّه و الحمد للَّه و لا اله الا اللَّه و اللَّه اكبر و لا حول و لا قوة الا باللَّه العلى العظيم»

زيرا كه اينها باقيات صالحات ميباشند (بجا مانده‌هاى شايسته از انسان بعد از مرگ است).

و بعضى گفته‌اند كه هر كس به راه هموار برود از لغزش ايمن است و صبر مركب رهوار سلامتى است، بيتابى مركب پشيمانى است تلخى بردبارى گواراتر است از شيرينى انتقام، نتيجه‌ى حسد پشيمانى است، هر كس صبر كند بر چيزى كه خوش ندارد دريابد آنچه را كه دوست دارد، صبر بر مصيبت مصيبتى است بر دشنام دهنده، بيتابى بر آن مصيبت مصيبتى است دومى بواسطه از دست رفتن ثواب و اين از دست دادن ثواب بزرگترين مصيبت‌هاست.

و رسول خدا فرمود: بهترين رزق آنست كه انسان را كفايت كند و بهترين ذكر آنست كه پنهان باشد و همانا من شما را سفارش‌