إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٣١٥ - باب چهل و يكم - زيركى و روشن بينى مؤمن

وقت ملاقات اويس گفت سلام بر تو اى برادرم حيّان بن هرم حيان عرضكرد از كجا تو مرا شناختى با اينكه مرا نديده‌اى اويس فرمود مؤمن بنور خدا نظر ميكند و همانا روحهاى مؤمنان با يك ديگر روبرو ميشوند و آزادند آنچنان كه اسبها با هم تماس دارند و آزادند.

و فراست نورهائيست كه بواسطه ايمان و معرفت در دلها درخشش ميكند و در نفوس جايگزين مى‌شود از حالى بحالى مى‌شود تا اينكه همه چيز را مشاهده ميكند از آنجائى كه آقا و مولايش همه چيز را مى‌بيند.

پس از رازهاى نهان مردم سخن ميگويد ولى از راز بزرگان نمى‌تواند پرده بردارد و نيز فراست نتيجه‌ى يقين و راه مؤمنين است و از پيغمبر اكرم راجع باين آيه پرسيدند كه خدا ميفرمايد: «فَمَنْ يُرِدِ اللَّهُ أَنْ يَهْدِيَهُ يَشْرَحْ صَدْرَهُ لِلْإِسْلامِ‌»[١] پس كسى را كه خدا بخواهد راه نمائى كند سينه‌اش را مى‌گشايد از براى اسلام فرموده است در دلش نورى واقع مى‌شود كه دلش را گشاده و پهناور مى‌كند.

و فراست از خصوصيات مؤمنين است كه در دلش نورى درخشش مى‌كند بواسطه آن حقايق را درك مى‌كند و هر كس از محرمات چشم پوشى كند و نفسش را از شهوتها نگهدارد و دلش را با صفاى سرشتش و مواظبت خداى تعالى آباد كند و ظاهرش را پيرو كتاب الهى و سنت پيغمبر قرار دهد و در معده‌اش مال حرام وارد نكند و زبانش را از دروغ و غيبت و سخنان بيهوده نگهدارد هيچ گاه فراستش اشتباه نميكند.

و سزاوار است براى كسى كه با راستگويان همنشينى ميكند با

[١] انعام ١٢٥.