إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٠٠ - باب هشتم گذشت عمر

تعالى كه ميفرمايد: وَ قَدْ بَلَغْتُ مِنَ الْكِبَرِ عِتِيًّا[١] و بدرستى كه از پيرى در نهايت ناتوانى رسيده‌ام يعنى از شصت سال تجاوز كردم.

و روايت شده كه فرياد ميزند اى مردمان شصت ساله خود را در شما مردگان بياوريد و گروهى از بزرگان گفته‌اند همانا كسى كه خود را باول شصت سال برساند مرگ او نزديك مى‌شود و بعضى از شاعران چنين سروده‌اند:

و ديگرى گفته است‌

١- از سراى دنيا توشه برگير زيرا كه در آن باقى نمى‌مانى و خوشيهايش را بگير ولى لغزشش را واگذار.

٢- و از روزگار ايمن مباش، همانا من خويش را ايمن دانستم كه نه دوست و نه جانشينى برايم باقى گذارد.

٣- زاد و توشه از دنيا بردار زيرا كه تو كوچ‌كننده‌اى و شتاب‌

[١] مريم ٩.