إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢٤٠ - باب بيست و پنجم - ستايش گوشهنشينى

و قسمت ديگر از كار زار با نفس اين است كه غذا نخورد مگر آن زمان كه احتياج بغذا دارد و نخوابد تا آنگاه كه خواب او را بربايد و سخن نگويد مگر در مورد لزوم و خلاصه خواسته‌هاى نفس را ريشه كن كند آنچنان كه خداى تعالى ميفرمايد: «وَ أَمَّا مَنْ خافَ مَقامَ رَبِّهِ وَ نَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوى‌ فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوى‌»[١] و هر كس در پيشگاه پروردگار بترسد و نفس خويش را از خواسته‌هاى نابجا جلوگيرى كند پس همانا بهشت جايگاه اوست بدانيد كه دنباله‌ى مجاهده‌ى با نفس راحتى و آسايش است.

باب بيست و پنجم- ستايش گوشه‌نشينى‌

بدان كه تمام خوبيها در گوشه‌نشينى و دورى از مردم است زيرا كه بواسطه كناره‌گيرى اخلاص در عمل بدست آيد و در غيبت و سخن چينى و بيهوده گوئى بسته مى‌شود و سلامتى چشم و گوش در اعتزال از مردم است و دورى كردن از مردم نشانه‌ى انس با خداست و از سفيان ثورى نقل شده كه گفت خواستم بر حضرت جعفر بن محمّد ٧ وارد شوم اجازه‌ى ورود خواستم و اجازه داد او را در زير زمينى ديدم دوازده پله داشت عرضكردم اى پسر رسول خدا شما درين گوشه‌ى انزوا قرار گرفته‌ايد با اينكه مردم بشما نياز دارند حضرت فرمود: اى سفيان روزگار فاسد و بد شده برادران نيز بد شده‌اند و همه چيز عوض گرديده بدين جهت تنهائى را اختيار كرديم آيا قلم و كاغذ دارى كه‌

[١] نازعات ٤٠.