إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢٧ - باب اول اندرزهاى قرآن

كه روايت شده همانا اگر اميدوارى و ترس بنده را از خدا، بسنجند هيچ كدام از اين دو صفت بر ديگرى نچربد و هر گاه ترس و بيم سنگين‌تر شد او را بسوى سلامتى ميكشاند.

زيرا كه خداى تعالى در پاره‌اى از كتابهاى آسمانى كه فرو فرستاده فرموده: سوگند بعزت و جلالم كه گرد نياورم بنده مؤمن را ميان دو ترس و دو ايمنى هر گاه در دنيا از من بهراسد در آخرت ايمن باشد و اگر در دنيا از من در امان باشد روز رستاخيز او را بيم و ترس دهم و دليل بر اين مطالب در قرآن بسيار است پاره‌اى از آن سخن خداى تعالى است كه فرموده: لِمَنْ خافَ مَقامِي وَ خافَ وَعِيدِ[١] از براى كسى است كه در پيشگاه من ترسيده و نيز از وعده عذاب من بيمناك است.

وَ أَمَّا مَنْ خافَ مَقامَ رَبِّهِ وَ نَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوى‌ فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوى‌[٢] و اما آن كس كه بيمناك است در پيشگاه پروردگارش و نگه داشت نفس را از خواهش پس همانا بهشت جايگاه اوست‌ وَ لِمَنْ خافَ مَقامَ رَبِّهِ جَنَّتانِ‌[٣] و براى كسى كه در پيشگاه پروردگارش بترسد دو بهشت است‌ إِنَّما يَخْشَى اللَّهَ مِنْ عِبادِهِ الْعُلَماءُ[٤] جز اين نيست بيمناكند خدا را بندگان دانشمند.

وَ أَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلى‌ بَعْضٍ يَتَساءَلُونَ قالُوا إِنَّا كُنَّا قَبْلُ فِي أَهْلِنا مُشْفِقِينَ فَمَنَّ اللَّهُ عَلَيْنا وَ وَقانا عَذابَ السَّمُومِ‌[٥] و اهل بهشت بسلامتى گروهى بگروه ديگر رو آورند و از يك ديگر بپرسند و جواب و

[١] ابراهيم ١٧.

[٢] نازعات ٤٠.

[٣] الرحمن ٤٦

[٤] فاطر ٢٥.

[٥] طور ٢٥