إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ١٤٣ - باب سيزدهم سبقت در عمل

واگذارده پند گرفتن را در سراى كردار و عمل و بيدار نشده مگر در سراى پاداش و مجازات، در آن روز هم كه پند گرفتن سودى ندارد.

و گفته خداى تعالى حكايت ميكند از فرزند آدم كه مى‌گويد:

يا لَيْتَنِي قَدَّمْتُ لِحَياتِي‌ يعنى اى كاش چيزى پيش از خود ميفرستادم صدقه‌اى براى رضاى خدا مى‌دادم كردار خوب را مانند نماز و عبادتها و تسبيح‌ها و ذكر خداى تعالى زياد مى‌كردم تا به سبب آن كردار امروز بدرجات عالى و نعمات جاويدان ميرسيدم و در بلندترين مرتبه بهشت با شهيدان و مردان شايسته مى‌بودم.

و همانا خدا آخرت را آخرت نام نهاده زيرا نعمات بهشت جاويدانست تمامى ندارد تا خدا باشد آنها هم بجا و باقى باشند بخلاف دنيا زيرا كه زندگى در دنيا قطع‌شدنى است علاوه بر اين آميخته با غم و اندوه و مرض و ترس و ضعف و ناتوانى و پيرى و قرض و ساير اينهاست.

پس اى برادر از خواب گران غفلت سر بردار و بيدار شو خودت بحساب نفست پيش از حساب روز قيامت رسيدگى كن و از پيروى بندگان و اطاعتشان بيرون آى، و از آنها كه ربا گرفته‌اى رضايت و خوشنودى آنان را حاصل كن، آنان را كه نسبت بزنا داده‌اى از آنها پوزش طلب، آنان را كه غيبت كرده‌اى و با آبرويشان بازى كرده‌اى نظرشان را جلب كن زيرا كه بنده تا وقتى كه در دنياست توبه‌اش پذيرفته مى‌شود آنگاه كه از گناهانش توبه كرد و از طلب‌كارانش عذر خواهى كرد باو رحم ميكنند و از وى در مى‌گذرند و تمام حقوق خويش را