إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٣٣٤ - باب چهل و سوم - ستايش جود و بخشش

هفتاد پيامبر را گرامى داشته و هر كس درهمى بمهمان انفاق كند گويا يك مليون دينار در راه خدا انفاق كرده و حضرت ابى عبد اللَّه فرمود آيا ميدانيد شحيح كيست؟ عرضكردم بخيل است.

فرمود شحيح از بخيل سخت‌تر است زيرا بخيل از مال خودش بخالت مى‌ورزد ولى شحيح بر مال مردم هم بخالت مى‌كند بالاتر از اينكه هر چه در دست مردم ميبيند آرزو ميكند كه خدا باو بدهد از حلال و حرام هيچ گاه سير نميشود و بآنچه خدا روزيش داده قناعت نمى‌كند.

و از براى بخيل سه نشانه است از گرسنگى هراس دارد و از فقيرى كه رو باو مى‌آورد بيم دارد و با زبان ببرادرانى كه چيزى انفاق ميكنند مرحبا ميگويد:

و براى سخى نيز سه نشانه است بخشش بعد از اينكه قدرت جبران دارد، خارج كردن زكاة مال، دوست داشتن انفاق.

و نبى اكرم فرمود چون خدا بهشت را آفريد بهشت از خدا پرسيد من را براى چه طايفه‌اى آفريده‌اى؟ خطاب رسيد براى مردان سخاوتمند پرهيزكار عرضكرد خدا يا منهم راضى شدم.

و روايت شده كه مردى از حضرت صادق ٧ پرسيد اندازه‌ى تدبير، تبذير و تقتير چيست؟ حضرت فرمود: تبذير اين است تمام مالت را تصدق دهى تدبير آن است كه قسمتى از مال را انفاق كنى تقتير اين است كه چيزى از مالت را تصدق ندهى عرضكرد بيشتر بفرمائيد اى پسر رسول خدا حضرت فرمود كه پيغمبر يك مشت خاك از زمين برداشت سپس انگشتان خود را باز كرد بعد مشتش را باز كرد خاكها روى زمين‌