إرشاد القلوب ت رضایی - دیلمی، حسن بن محمد - الصفحة ٢٦٣ - باب بيست و نهم - اميدوارى به خدا

او ديوانه شده بود و خنده ميكرد فرمود: چرا اين خنده ميكند عرضكردند او كسى را كشته و از خوف خدا ديوانه شده حضرت فرمود بخدا سوگند نااميدى او از رحمت خدا از آدم كشتنش سخت‌تر است و سزاوار است كه بنده بحسن ظنش بر خدا تكيه كند زيرا كه حسن ظن وسيله‌ى بزرگيست زيرا كه خدا ميفرمايد كه من در نزد گمان خوب بنده‌ام مى‌باشم.

يكى از بزرگان رفيقش را در خواب ديد كه در بهترين حالات است از او پرسيد بچه چيز باين حال خوب رسيدى گفت بوسيله گمان خوب به پروردگارم و هيچ كس نخواهد رسيد به خير دنيا و آخرت مگر بوسيله‌ى گمان خوب بخداى تعالى.

و حضرت امير المؤمنين ٧ فرمود: اطمينان و حسن ظن بخدا حصارى است كه در آن داخل نميشود مگر مؤمن و توكل بخدا وسيله‌ى نجات از هر بدى و امان از هر دشمنى است.

و حضرت صادق ٧ فرمود، بخدا سوگند مؤمنى خير دنيا و آخرت بوى داده نميشود مگر بخوبى گمانش بخدا و اميدوار بودن باو و خلق نيك و متعرض نشدن بمردم زيرا كه خداى تعالى بعد از توبه و استغفار هيچ كس را عذاب نمى‌كند مگر ببدى گمانش و كوتاهى در اميدوارى و بدى اخلاقش و غيبت كردنش مؤمنين را و هر كس گمان خوب بخدا داشته باشد پروردگار هم با همان گمان خوب با او رفتار ميكند زيرا كه خداى تعالى كريم است حيا مى‌كند مخالفت گمان خوب و اميدوارى بنده‌اش را نمايد.

پس گمان خود را بخدا خوب كنيد و ميل كنيد بآنچه كه در